معرفی وبلاگ
متولد فروردین 1371 دانشجوی برق کنترل هستم. این وبلاگ دلنوشته های منه. سعی می کنم از خودم شرمنده نباشم
طراح قالب
Tebyan
اضغاث احلام
شنبه 6 6 1395 15:56

روزی از روزها دیدم که خودمو کاندیدای دریافت اسکار کردم.

صحنه اول: شما برای دریافت مساعده مالی به اتاقی شبیه موسسه مالی وارد شده اید که سه میز دارد و افراد یکجا جمع شده اند. اول می ایستید، با دیدن شما هرکدام به شما نگاه می کنند ولی هیچ اتفاقی نمی افتد، با خود می گویید حتما اینجا خیلی کم رفت و آمد می شود که اینها حوصله شان سر رفته و گپ می زنند. اسم ها را از روی تابلو با مسئولیت هایشان می خوانی تا به فرد مورد نظر مراجعه کنی. یکی را مناسب پیدا می کنی: "مسئول دادن جوایز" وارد اتاق که می شوی می بینی درست یک نفرجلوتر از شما جلوی میز آن فرد منتظر است. با ورود شما یکی از آن سه نفر به سمت میز مورد نظر حرکت می کند و از فردی که جلوتر از شما آنجا بود می پرسد چه کار داری؟ و بعد هم پشت میز می نشیند.

-اِ این دوتا چقدر شبیه همند؟

بعد کلوزاپ روی فرد مورد نظر می روی به طوری که مسئول دیگر در دید شما نیست. آن فرد توضیح می دهد: وا... برای دریافت وام مراجعه کرده ام البته وام و درخواست نیست، صحبت افرادی هست که قبلاً فقیر بوده اند حالا یک شبه با خرید یک روغن مایع ثروت چند میلیونی برنده شده اند. بعله دیگه با گرفتن این جایزه کلاً ثروتمند می شوند و چند تا ماشین و چند تا خانه می خریم. اصلاً آن قدر خانه می خریم که به دیگران هم کمک کنیم. اصلاً خود شما...


صحنه از حالت کلوزاپ خارج می شود ولی فرد مسئول دیگر در پشت میز نیست.

ادامه صحبت: بعله خود شما اگرمیخواهید می توانم یکی را هم به نام شما بزنم، شنیده ام اجاره نشین هستید. بعد (گستاخانه) برمیخیزد و می رود پشت میز روی صندلی مسئول می نشیند و چیزی شبیه چک در می آورد و روی آن را سیاه می کند و نه به مسئول بلکه به دوربین یعنی من می دهد. من، یعنی دوربین این طرف را نگاه می کند، کسی نیست، آن طرف را نگاه می کند، کسی نیست. از این اهانت کمی عصبانی می شود، او را دنبال می کنم، او فرار می کند، حالا جمعی هم مرا همراهی می کنند و او را دنبال ی کنیم. نمی دانم چه وضعی شده، حالا من (یعنی دوبین) ایستاده و جمعی را تماشا می کند که دنبال یکنفر هستند. آن یک نفر انگار همه فن حریف هست. مثل فوتبال آم ریکایی می دود، از روی دیوارهای نه چندان کوتاه می پرد، می پرد، می پرد. حالا دیگر پریدن برای او عادت شده، کم کم یک شنل از پشتش پیداست، بععله او یک بت من شده حالا پرواز می کند، دوربین که صحنه پرواز او را ثبت می کند پس دوربین هم می تواند پرواز کد. من (دوربین) آن را می گیرم و به زمین می کشم، به زمین می خوریم، من داخل ساختمان فرومی روم، او بیرون ساختمان می افتد. تا من به خودم بیایم، او وارد ساختمان می شود، یک اسلحه کمی در دست دارد، در بدو ورود یک تیر داخل سطل آشغال خالی می کند، شاید می خواهد به من بفهماند که پر است. من دیگر می خواشتم تسلیم شوم.

یک صدای بسیار بلند می آید: دینننننننننننگ دینننننننننننگ

من چشمانم را می بندم و وقتی باز میکنم روی لحاف و تشک هستم و صدا همچنان ادامه دارد: دینگ دینگ ،   دینگ دینگ ...

 



برچسب ها :
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 25889
تعداد نوشته ها : 76
تعداد نظرات : 0
//////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////

///////////////////////////////////// /////////////////////////////////////

With GoStats, your webstats are so easy to use. //////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////
/////////////////////////////////////
Rss